| تبليغات | X |
|
دستم به نوشتن پایم به رفتن چشمهایم به خواب از قرار معلوم نباید برود اما می رود از تو می نویسم به دنبال تو راه می افتم و در انتظار تو خواهم مرد .
هوا گرگ و میش نه گرگ و شیر می شود وقتی که می روی و به جانم می افتد....(قسمتی از شعر بلند) ******************** تصمیم گرفتم برای عدم سواستفاده از این به بعد شعر را به شکل کامل در وبلاگ قرار ندهم با عرض معذرت.....
نان را از من بگیر , اگر مي خواهي
هوا را از من بگير اما خنده ات را نه ... (پابلو نرودا)
تهران , شهر عشق و عاشقی من آمدم , یکسال دیرتر... نه به خود خواهی ,,, که به خون خواهی (دیالوگ فیلم تهران روزگار نو) *********** روزها به سختی می گذرند...یکسالی می شود . چنان که گاهی مردن بهترین راه زیستن است.اما به آینده امیدواریم و با هم گریه می کنیم مثل بچه ها... بگذار دنیا کار خودش را بکند. همیشه جایی برای رسیدن هست . حتااگرآنجا ... از دنیا دلگیرم از مردم ...در این دنیای بی درو پیکر که هیچ کس به فکر ما نیست تو هم گاهی تنهایم میگذاری تویی که قرار بود همدمم باشی و همراهم ...با من حرف بزن .این درخواست بزرگی نیست.کاش می شد ببینمت. چقدر آرزوهایمان کوچکند..... نمیدانم می توانم یا نه ... هیچ انگیز ه ای برای شعر ندارم....تلاش می کنم حسش بیاید.. شاید همین فردا به روز شدم با شعری.
دور تو را خط می کشم و درد حالا هوایی داری که شاید کسی برایت آورده ... به جای هردویمان زندگی کن...
********************** در تو راه می افتم و به اندازه ی تمام خیابانها , خیس خواهم شد , از بارانی که قرارمان بود ... برای روزهایم , نقشه ای ندارم که بر باد رود ... بر باد , همین لحظه هاییست که بی تو خاطره خواهد شد . * * * چند معبد ؟ چند کتاب مقدس ؟ چه تعداد پیامبر ؟ برای خدا شدن لازم است؟ گاهی یک نگاه ساده کافیست , تا کسی الهه تو شود . * * * من همچنان در اشغال کسی هستم که , تلفنش را فراموش کرده ... ( ادامه دارد . . . )
بندر
برای یک نفر بندری که در من ساحل انداخته لنگه ندارد . دستی در غروب دارد که بعد از ظهر ها را شلوغ می کند ... دستی که یک تنه ساحلی را به آتش می کشد , وقتی انگشتان کشیده اش , ماسه ها را بیدار می کند . . گاهی سیاه که می پوشد , شب روی ماهش را کش می رود . بندر من زنی است , که وقتی می آید دریا به احترامش می ایستد , میان چشمهایش - انگار- جایی برای مردن می خواهد . خیلی وقت است , تکه داده به تخته سنگی موهایش را گره می زند به موجی که مرا دیوانه میکند . زمین را که اشتباهی بگیرم , کافی است ... جسدم ماهی گیران را شکه کند حالا بلند شو بندری برقص .
شدیدن ســــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــلام از این که یه مدت غیب شده بودم , خودمم خبر ندارم ... از همه ي دوستاني كه برام كامنت گذاشتن و از من خبر گرفته بودن ممنونم ... تا حالا نمي دونستم اينقد دوست خوب توي وب دارم ... واقعن منو شرمنده كردين ... مي دونين كه زندگي سخت شده و گاهي غم هميشگي ما ايراني ها (غم نان ) نميزاره كه خودمون باشيم ... حالا دوباره اومدم ... و خوشحالم كه اينجام ... همتون رو دوس دارم و اين تاخير منو ببخشيد .... اين شعر رو كه ميخونيد تقديم ميكنم به همه ي دوستائي كه اومدن و من نتونستم جواب كامنتاشو نو بدم ........ خوش باشيد : از اتفاق هم افتادني تري بي آن كه بيايي حواسم را پرت مي كني ميان چشمهات ولي دستي به فاصله ام اضافه نمي كني . خوابهايم را مي دزدي مي روي روي نيمكتي خالي مي نشيني و من برايت با تو رفتم بي تو باز آمدم مي خوانم بايد از تو دلگير باشم اما نيستم . هنوز هم وقتي مي خندي جاده ها تا مي خورند و پنجره ام وا مي شود به سويت گاهي براي عروسكهايت بخند خب !!!
صدای قدمهای بهار می آید... روسری سپید زمستان را باد با خود برد . صدای قدمهای بهار می آید... آرام آرام . حتا مادر روسری گلدار پوشیده . قربان موی حنا شده اش ... موسم عاشقی است .... با تمام وجود , برای همه , همه , آرزوی خوشبختی دارم . برای خانواده ام .. دوستانم ... همه ی آنهایی که در این یک سال به این وبلاگ سر زدند .. برای دوستان شاعرم که اگر کامنتهای زیبایشان نبود حس نوشتن از من پر می کشید ... برای همه ی شما عزیزانم آرزوی , آرزوهای خوب دارم . و ... یادم نمی رود که چقدر پدرم را دوست دارم ... جایش خالی .. یادش جاودانه . و این شعررا در آستانه ی سال نو بخوانید . . . ستاره ها را از آسمان كيش كرده ام اسبت را بتازان بيا حالا بيا كه ماه مات است. شرط مي بندم جايي روي حرفهايت قدم مي زني شك نكن بيچاره آن سينه اي كه زده اي هنوز دل ندارد... حرفي كه به گردنم انداختي هر كجا باشم گناهكارم مي كند. مطمئنن خودت بودي مرض كه ندارم. متأسفانه بايد بگويم براي پاييزي هم كه آورده اي برگی ندارم... چقدر آسمان بغل كنم بر مي گردي ؟!... هنوز هم يك مشت نگاهت مرا كه هيچ ، خورشيد را هم از پا مي اندازد. ديگر مثل هميشه ها روده ام دراز نمي شود كه ببندم به خاطره ها چشم هايم ، اين روز ها را تف مي كند كجايي كه گونه هايم را امضا مي كني ؟!... تكليف مرا در آسمانها روشن كن ...
|
About
Home
|
